Mér finnst gott að hafa nóg að gera, en finnst óþægilegt að vera fullbókaður og ráða varla tímanum mínum sjálfur.

Þetta tvennt fer illa saman.

Meira svona status-update en hvað annað.
Tók RSA SecurID Certified Systems Engineer v7.1 próf í gær og náði.
Þurfti yfir 7.0 til að ná, og náði með 7.5. Go Natti!
En RSA SecurID er svona svipað kerfi einsog heimabankalyklarnir. Nema bara betra flottara og mögulega dýrara. Og getur skipt um lykilorð á mínútu fresti.
Næst á dagskrá er að klára RSA enVision Certified Systems Engineer.
Þegar þetta er svo búið liggja fyrir þrjú önnur próf, sem eru bara til þess að endurnýja próf sem ég tók 13. apríl 2007. En prófin sem ég tek eru þannig að þau renna út á 2-3 ára fresti.
Og ég er svo heppinn að minn vinnuveitandi gerir kröfu um að þessum prófum sé haldið við. Geri ráð fyrir að fá email eftir 6 daga frá frvstjóranum (stýrunni?) þar sem er verið að reka á eftir mér með þetta. En hún fær s.s. póst þegar það eru 90, 60 og 30 dagar þar til gráðan mín rennur út.

Hvað gerir maður svosem ekki til að haldast í vinnu nú til dags?

Anyway, þess á milli eyði ég tímanum í að kaupa Lego, skreppa út í Viðey og hvaðannað.

Og ef allt gengur eftir þá mun HKS koma saman í sundmatogís. Jafnvel þó að the official scapegoat sé ekki búinn að svara emailum. En honum verður þá bara kennt um það. :p

Og já, ég breytti aðeins litunum á síðunni. Vantaði smá ryð hérna.

Nancy Sinatra og Austin Powers var það fyrsta sem að ég hugsaði þegar ég mætti í vinnuna.
Kannski ekki ideal blanda, en engu að síður. Enda voru það ekki þessar persónur sem slíkar sem ég hugsaði um, heldur frasarnir/línurnar.
Á meðan "These boots are made for walking, and that's just what they'll do. One of these days these boots are gonna walk all over you." hljómaði í hausnum á mér, aftur og aftur, gat ég ekki annað en hugsað um "Honestly, who throws a shoe?!?" línuna úr Austin Powers.

Þetta er ekki venjan þegar ég mæti í vinnuna. En þetta á sér viku langan aðdragenda.
Fyrir rúmri viku síðan fór ég á árshátíð. Fór með tvenn pör af skóm, gömlu og nýju. (Einu pörin sem að karlmenn eiga, þeir sem þeir ganga í og þeir sem þarf að henda. "Til skiptanna" er eitthvað sem við notum um dekk, ekki skó.)
Eftir að hafa m.a. rennbleytt þá gömlu (heitapottsferð), þá endaði dvölin á hótelinu þannig að áður en ég fór daginn eftir, þá skutlaði ég gamla parinu í ruslatunnuna, og fór heim á nýju skónum sem ég fékk í jólagjöf.

Þegar ég mætti til vinnu s.l. miðvikudag þá voru skórnir komnir við skrifborðið mitt í vinnunni. fuckthewhat? Fékk þá útskýringu að konan á hótelinu hefði komið með "óskilamuni". Einhverjum fannst s.s. ekki að ég ætti að henda úrsérgengnum ecco skóm.
Ég tók skónna, og skutlaði þeim í ruslatunnuna hérna í staðinn.
Miðvikudag, fimmtudag, föstudag, lágu þeir óhreyfðir í ruslinu.

Nú þegar ég mæti á mánudeginum, er búið að tæma ruslið mitt. Nema að skónnum var ekki hent. Nósörrí. Þeir voru settir í stólinn minn, ásamt tilkynningu frá teyminu sem að snyrtir til hérna öðru hvoru.
"ER PÆLINGIN Í ALVÖRU AÐ HENDA SKÓNUM í BLAÐARUSLATUNNUNA Kv. SKÚRINGAGELLÍZZ ;xxx"
(Stafirnir voru svona litaðir... myndir seinna)
"And one of these days these boots are gonna walk all over you."

Þessar ruslatunnur hafa hingað til þjónað þeim tilgangi að henda blöðum, bananahýðum, eplum, jógúrtdollum, samlokuafgöngum og annað sem fellur af við borðin. En ekki skóm. Ónei. Og hér skal línan dregin!

Ætli sorpa myndi taka við skónum mínum, eða fengi ég þá bara sendingu með DHL og þyrfti að borga sendingarkostnað?
Spurning hvort það sé ekki best að setja þá í poka bara og geyma heima einhvernsstaðar, þá veit ég amk hvar þeir eru og þeir færu þá ekki að birtast í tíma og ótíma þar sem ég er.

Eins og öðru elítufólki, og svo kanadamönnum var okkur Völu boðið á opnunarmyndina á Frönsku Kvikmyndahátíðinni sem að er núna sýnd í Háskólabíó.
Meðan ég var upptekinn af því að hlusta á franska sendiherrann heilsa fólki til skiptis á íslensku og frönsku, tók ég eftir konu sem var eins og yngri útgafan af Ellert B. Schram. Eftir að ég tók svo eftir Ellert gangandi á eftir henni áttaði ég mig á því að það var einmitt það sem hún var. Fylgdist svo með Jóni Baldvini Hannibalssyni heilsa um leið og hann lagaði á sér höfuðfatið (sem að var einhverntímann lifandi loðið dýr, en hringaði sig svo upp með "made in <viðfláumdýr-land>" og var svo örugglega gefið í stórafmælisgjöf).
Á meðan ég stóð þarna í mannþrönginni að fylgjast með öllu fína fólkinu gerði ég það sem ég gerði best í fótbolta hérna einusinni.
Ég var fyrir.
Það var pikkaði í mig, ég snéri mér því í 270° gráður (fór vitlausan hring) og þar stóð Vigdís Finnbogadóttir ((fyrrverandi) forseti Íslands) og bað mig um að færa mig, því ég stóð í vegi fyrir að hún kæmist áfram.
Völu fannst þetta alveg ótrúlega fyndið, en í hennar útgáfu af sögunni labbaði ég víst á Vigdísi. Henni fannst sú saga nefninlega skemmtilegri.
Enda er svosem ekki óalgengt að sannleiknum sé aðeins hliðrað fyrir skemmtanagildi sögunnar.

On a side note. Bjóðast fram fleiri spilafélagar í Catan og Ticket to Ride?