Í gærkveldi sátum við Vala inn í stofu. Hún að horfa á sjónvarpsskjá og ég á tölvuskjá.
Hún var eitthvað að leika sér með litla límmiða líka, svona blóm, fiðrildi og fleira, og límdi allskonar skraut á puttana á sér.
Þegar hún var komin með nógu mikið skraut að lítill blómaálfur hefði getað gert sér heimili þar, bað hún um að fá að setja einn límmiða á minn putta.
Það var samt eiginlega ekki spurning, þið vitið hvernig þetta er.
Ég hugsaði með mér, whatever, myndi bara taka límmiðan af mér fyrir svefninn.
Vala límdi fallegt bleikt fiðrildi á nöglina á baugfingri á vinstri hönd.
Það tók mig umþaðbil 0.5 sec að gleyma að ég væri með SKÆRBLEIKT fiðrildi á puttanum.
Fiðrildið datt ekki af í svefni.
Fiðrildið fór ekki af í sturtu í morgun.
Og hvað gera strákar við neglurnar sínar á morgnana? Ekki neitt, akkurat ekki neitt. Lítum ekki einusinni á þær. Why bother?
Þannig að hvað? Já, þannig að ég fer þá bara með bleikt fiðrildi á baugfingri í vinnuna.
Undir venjulegum kringumstæðum hefði það verið í lagi, fullt af vinnufélögum sem hefðu strítt mér á þessu, jafnvel einn eða tveir viðskiptavinir sem ég þekki hefðu ekki hikað við að stríða mér smá.

En hvað gerist? Allir samstarfsmenn mínir eru útí bæ, og enginn í vinnunni sér þetta til að stríða mér. (Og þá hefði ég getað tekið fiðrildið af mér.)
En neii, strax um morguninn er ég sendur niðrí heilsugæslu, hef aldrei farið þangað áður. Hitti það viðskiptavin sem að ég hef ekki hitt áður.
Miðað við glottið á honum, þá tók hann eflaust eftir þessu, en sagði auðvitað ekki neitt.
Ég bíð bara eftir að hann verði einhverntímann spurður út í vinnuna, og hann á eftir að svara að gaurinn með bleika fiðrildið á nöglinni hafi komið...

Það er ekki lítið lagt á mann suma dagana...